O amor nos tempos de First Dates. Por @DulceCorcu

Cada día, un programa televisivo fai xuntar parellas, propicia que se namoren, que vaian lucirse, que se detesten ou, sinxelamente “podemos ser amigos”, que soe ser o habitual. Nunha gran variedade de participantes, de todo tipo, idade e condición, este martes, nunha edición especial para celebrar o San Valentín, un dos escollidos para ser agraciado cunha cita foi Fernando, 74 anos e de Santiago de Compostela. Non tivo un mal desenlace, a priori, e non sabemos se prosperará o romance en ciernes que pareceu fraguarse diante das cámaras. Pero iso acabou sendo o de menos, o verdadeiramente importante foi que Fernando namoróunos a toda a audiencia, a cantos o vimos chorar emocionado, relatando con sinxeleza e naturalidade unha vida onde o amor e a felicidade parecen estar en cuarentena, coma o de Fermina Daza e Florentino Ariza, detido no tempo, anclado nun barco varado no medio do río coma na novela de García Márquez. 

Fernando non ten aparello de televisión, soubo do programa grazas á radio, onde chamou en certa ocasión e contou que vive nun pequeno cuarto, sen fiestra nin maiores comodidades. Divorciado e con catro fillos, non bota en falta luxos nin confores, senón o amor. Unha compaña coa que lembrar o que é estar vivo, ter contacto con alguén máis que coa monxa da Cociña Económica onde vai xantar polo módico prezo dun euro. A presentadora radiofónica, conmovida, foi a tramitadora da súa presenza no famoso restaurante. Fernando era incapaz de conter a emoción, de resistirse a deixar caer bágoas de ledicia, porque pese a todo era feliz. Libre fóra da gaiola onde vive, esquecido ese rebuscar nos petos a ver si quedaba algún euro ou ese día tocaría durmir co estómago baleiro. Nos tempos do amor televisado, a precariedade e o abandono dos anciáns tamén en “prime time”. Media hora antes, nos telexornais, as correrías de Zaplana nos tempos de viño e rosas da Comunitat Valenciana, dando conta dos vinte millóns de euros que andivo movendo por paraísos fiscais. Tamén, a nova de que Rajoy e Aznar terán que declarar pola suposta “Caixa B” do seu partido, a mesma que xestionaba obscenas cantidades de cartos para maior enriquecemento dos nosos modélicos gobernantes. Iñaki Urdangarín fai voluntariado uns días a semana para purgar o roubo indiscriminado de cartos públicos mentres gozou das prebendas de xenro real. Non devolveu un só euro, e segue mantendo escolta e comodidades que para sí quixeran non delicuentes, senón persoas que levan toda unha vida de esforzado traballo. Non son os únicos, sabémolo todos. Fernando non os ve porque non ten televisor, como tampouco ve ao rei emérito desfrutando dunha millonaria pensión pola que nunca tributou, e que gasta en viaxes e opíparos manxares, pagadas todas as operacións e coidados que precise sen agardar un minuto nunha lista de espera.
Fernando non se queixa, pero esa noite enmudeceu a moitos espectadores. Abrumados nese momento, conscientes de que calquera podemos ser el nuns anos. Sós, escasos de recursos, de afectos, coa radio como única voz que escoitar mentres pasan os días, iguais todos. Non sabemos se a tele servirá para que a vida de Fernando mellore un chisco, se alguén terá a piedade suficiente e a posibilidade de transformar esas bágoas en sorrisos e apertas. E en calidade de vida. Porque o amor, non esquezamos…non alimenta.
Foto. Cuatro TV

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

19 − 13 =

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.