Co fútbol non se xoga. Por @DulceCorcu

Parece un oxímoron, unha frase mal feita ou sen sentido, pero é só un aviso a navegantes. Un propósito de vontade e forza ante a imposición e a ameaza, negativa clara a renderse ao chantaxe e poñerse de xeonllos diante da RFGF (Real Federación Galega de Fútbol) que preside Rafael Louzán e onde, sen máis opcións, agardan obediencia e sumisión á idea de comezar as competicións do fútbol afeccionado. Son tempos onde sobrevivir e manterse sans é o principal cometido, e así o entenderon a meirande parte dos nosos equipos, que veñen de sacar un comunicado conxunto no Grupo 2 da Primeira Galega para que non conten con eles nese cometido. Por suposto, coas excepcións de rigor, pero que case resultan unha anécdota no sentir maioritario da zona da Costa e Santiago.

As consecuencias anunciadas son o descenso de categoría, algo que habitualmente pérdese nos terreos de xogo, pero que na Federación incluiron nos protocolos de actuacións para disuadir posibles disidentes, aínda que á vista está que non acabou de surtir o efecto desexado porque, ás poucas horas, era o Soneira S.D. o primeiro en dar o paso e oficializar un «non» rotundo á competir, pasase o que pasase debido á decisión tomada. O equipo de Vimianzo marcou o inicio dun goteo primeiro lento doutros conxuntos que deron público rexeitamento a inscribirse, pero que foi aumentando ata consumarse na únión da práctica totalidade do Grupo 2, que priorizan a saúde e tamén non verse na incertidume dun escenario descoñecido para directivas e xogadores. Porque o que propón a Federación Galega só é propio dalguén que non baixa á humilde terra onde se asentan os nosos clubes, de aí que pensen que poden soster probas PCR para toda a plantilla unha vez ó mes que inclúan persoal sanitario permanente, cando a realidade é que ás veces traballo custa xuntar para fichas e botar a rodar a pelota. Nun ano ademais de escaso aforo, de limitado acceso á cantina (de habela) ou do baixón económico de patrocinadores e colaboradores en moitos casos, e aínda así pretender que un equipo modesto funcione coma se fose da elite profesional, parece mesmo unha falta de respecto. A desinfección e mantemento das instalacións é outro punto onde semella que no confort da sede central da Federación, non teñen noticia sobre o risco de embarcarse nesas tarefas sen preparación ou roupas axeitadas, coa que non se conta nuns equipos onde todo se fai por vontade e altruísmo, pero sen que implique unha exposición a ningún tipo de perigoso contaxio, algo que xa se pelexa por eludir nos inevitables quefaceres da vida diaria.
O fútbol é un xerador de ilusión que todos botamos de menos na Costa, ao que queremos voltar pero seguros, coa mocidade e cos nenos e nenas. Co corazón no peito e non nun puño, atemorizado e inquedo. Uns señores que de repente ven a súa fonte de ingresos mermada, non poden decidir quen debe saír a xogarse a vida baixo coacción. Nalgún delirio de grandeza, deberon pensar que o balón era deles e non dos xogadores, dos directivos e das xentes que cada domingo pisan terra e non moqueta, que se mollan cando chove e, case sempre, cando non tamén. Quizais esqueceron que o fútbol é un xogo….pero co que non se vai permitir que xoguen,.

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.