E digo Deportivo. Por @DulceCorcu

Que lonxe quedan os tempos nos que o himno composto por Gandy atronaba Riazor, nun estadio repleto de afeccionados e un Depor de Primeira que, entre outras conquistas, acadou o único título de Liga co que conta non só o clube coruñés, senón o fútbol galego en xeral. Un dezanove de maio, na última tempada do século XX, Donato afastaba para sempre o sino ao que parecemos abocados os galegos: a resignación. Anos atrás, despois da cumprida vinganza que culminou na Copa do Rei, ese campionato ligueiro converteuse na evidencia manifesta de que o Superdepor non fora flor dun día. Vinteún anos no tempo, o de «súper» quedou polo camiño, vítima de intrigas, burócratas, débedas e, sobre todo, dirixentes que nunca sentiron o Depor coma algo identitario e propio de xentes e corazóns que non se conforman con botarlle a culpa da desfeita a asuntos puramente monetarios.

O Deportivo campión, o que mobilizaba e triunfaba, non se concibe sen Lendoiro pese a quen lle pese. Vinte anos no inferno da Segunda División ata o épico e agónico ascenso que, inevitablemente, forxaron para sempre o carácter deportivista. Arsenio sería a viva representación dese carácter: «moi difícil, moi difícil, neno». A súa faciana despois do infausto penalti de Djukic era a viva imaxe do que non precisa máis explicación. Imposible soñar daquela con todo o que estaba por vir, pola etapa de Irureta que puxo A Coruña no mapa mundial. O Depor segue a ser o único equipo galego con títulos oficiais, con historia que contar e rememorar. Con soños aos que voltar en momentos de pesadelos coma os que se viven na actualidade. Un bálsamo que non redime do desencanto e a frustración, pero que en días coma o deste aniversario, quizais alivie.

No enésimo anuncio de cambio de adestrador dos que non deixarán pegada, queda o milagre Lendoiro e o empecinamento, por enriba de todo, de facer do branquiazul un patrimonio hoxe completamente espoliado, arrastrado pola lama en palcos cheos de traxes e garavatas, pero ausentes de calquera tipo de sentimento deportivista. Non queda nada do esplendor e a gloria, só os seus protagonistas na distancia. Non hai bandeiras nin bufandas nos balcóns, nin hormigoneiras paseándose por Riazor entre afeccionados eufóricos e expectantes. Só hai silencio e apatía. Desgana e pequenas pingas de ilusión que, de cando en vez, volven a transformar o presente nun nostálxico pasado.

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.