San Xoán. Noite de meigas, sentimentos e cacharelas

Tódolos anos, ao chegar o día vinte e tres de xunio, cando a noite comeza a poñerse o traxe de festa, achégome á praia de San Amaro, á atalaya onde se divisa a ensenada semelando un piano de cola. Observarei como o crepúsculo do sol anaranxado ocultándose no horizonte, enchendo o ceo de refinados cores, asemella que o Firmamento está comezando a incendiarse nos mortecinos vapores das nubes, esa situación provocou que os soños levásenme a outro estadio da vida.

Contemplei en máis de una ocasión a imaxe, sen dúbida, máis fermosa de cantas poida observar, ao interpoñerse entre os meus ollos e o sol, unha baca do día navegando cara á lonxa coruñesa, escoltada por un exercito de gaivotas. Ao espertar, a mañá ía cedendo lentamente á alegría do sol, que saíu cedo bailando ao son das caracolas, apagando as sombras da noite. O día non o anunciaban no Corte Inglés, era o do transito da noite de  San Xóan
Hoxe, non é un día calquera. A noite que acrecenta a maxia de xeito especial nos galegos, foi testemuña, fai moitos anos, dun alumbramiento dunha muller, que criou a seu fillo con mimo e especial educación nos valores da vida. Algo de meigo ten aquel rapaz. As meigas galegas-habelas hailas-no tempo que marca o transito do vinte e tres ao vintee catro de xinio, celebrarán os aquelarres bailando ao redor do lume. A miña  meiga madriña queimará na fogata unha camiseta coas cores branco e azul para escorrentar os malos espíritos, que circundan ao redor do Deportivo, desde xeito, si ás lapas a consumen na súa totalidadae, o ascenso será unha realidade.
Nas praias coruñesas, milleiros de persoas non poderán reunirse ao redor das cacharelas que acendian preto do lugar onde morren as olas, na beira dos brancos arenales, faranno en grupos de amigos o nas fincas onde as lapas encheran o ceo de cor. É obrigado arroxar á fogata pequenos obxectos, desexos escritos en papeis de seda, conxuros contra as malas artes dalgunhas meigas. Cabezas de allos machos co obxecto de facer desaparecer os espíritos malignos da nosa vida. Castañas recollidas o día de defuntos ao morrer a tarde, entre fusco e lusco. Conforme as lapas van decrecendo en intensidade, débense saltar ata tres veces a cacharela mirando cara á saída do sol, un ritual que serve para buscar a forza das mesmas e o seu poder.

Antes de saír á festa, cumpriremos co tradicional rito, herdado dos nosos maiores: depositaremos na bañera, ou “palangana”  as herbas de San Xoan, as “yerbas” transferirán a súa peculiar fragrancia ao auga que servirá ao amencer para lavar as mans e  cara, bendicidas durante a noite por San Xoán. Durante o acto do aseo debemos chamar tres veces ao santo ¡San Juan! ¡San Juan! ¡San Juan!
Lume e auga, dous elementos constantes na nosa vida. Branco e azul, como a cor da mar, e a súa espuma refulxente batendo contra as rochas da costa coruñesa. Branco e azul, como o sentimento futbolístico da miña querida cidade, espuma e branco cristal en Riazor, dous anos por mor da pandemia sin o sabor do salseiro da mar da ilusión. Praia e estadio hermanados nos éxitos do sentir dunha cidade, que vibra cando o Deportivo camiña pola senda do traballo ilusionando cos títulos conseguidos. Os deportivistas habémonos embriagado con seis copas nos días de viño e rosas, hoxe no camino empedrado da Segunda B.
Os poetas, na noite de San Xoan, camiñaban polo carreiro que iluminaba as lapas das “lumeradas”, sentábanse baixo o farol da lúa, escribindo estrofas de amor en pergaminos de seda. As gaivotas, no seu voo de liberdade anunciaban polo Mundo, que a Coruña é una cidade alegre e fina, con una peculiaridade especial, os barrios coruñeses que lle dan vida e colorido a Cidade de Cristal.

Este ano non haberá cacharelas na praia de Riazor, nin  queimarán madeira chegada de diversos países, a internacionalidad da Coruña non arderá no lume purificador, que acendián ao marcar o reloxo a hora meiga, cando os fieitos comezaban a florecer.
As lapas. ¡Ai ás lapas! Aínda que non será nas praias, nos barrios coruñeses, o lume comezará a dar cor a noite coruñesa no transito dun día a outro, o ceo dá cidade tornarase vermello, nalgunha praia as meigas no aquelarre danzarán ao redor do lume, a pira dás mentiras ira consumíndose, pouco a pouco, ata converterse en cinzas.

Na praia de San Amaro escoitarase, como todas ás noites de San Xoan, o eco dunha melodía, é a escala musical dás ondas ao golpear contra as rochas acompañando os versos do bardo Aurelio Aguirre, que por amor, morreu baixo as augas da ensenada. Sinfonía e poema se bicarán baixo a luz dá lua, e ao calor da Noite Máxica, coma dous namorados, bicaranse nos beizos da alma. Ou lume e a mar enrocaranse ao compás dá musicalidade escoitando as estrofas do trovador. As ondas, ao golpear contra as rochas, permiten saborear o salseiro dá mar, elevándoos como vapores nas brumas dá noite. Pecharei os ollos, escoitarei a orquestina oceánica interpretando “Claro de Luna”
A lúa na noite de San Xoan reflite toda a sua cor na mar, alumando coma se fose unha bandexa de prata a totalidade dá ensenada. Os delfíns achegaranse á beira querendo sair a bailar coma se fosen meigas na sua noita máxica ao redor do lume. Lembrareí esa noite a duas donas-Dores López, a nai do meu amigo Carlos, que desde a atalaia do Ceo, ollará como na Coruña, a noite é especial, e a Remedios Soto, miña nai. Nunha ocasión díxome, que A Coruña foi fundada por una sirena e que cada vintetrés de xunio, se achegaba una descendente ata a orilla da Praia. Levoo os dous nomes cun imperdible agochados no corazón. Moitas veces  escribenos no areal dá praia, a mar non os poido borrar, estaban debuxados con caracolas mariñas na eternidade dá alma.
A fanal xiratorio de luz dá torre de Hércules, coma se dun Polifemo xigante tratárase, vixiará  que a noite de San Xoán, sexa especial para os galegos.

Un comentario

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.