Revista do Fútbol Feminino Galego – Número 101 (febreiro, 2022)

Carlos Castro

Aínda que ás veces facemos crítica da desorganiza- ción, da falta de sentido común na toma de deci-sións, do asalto ao poder da mediocridade para construír sociedades empobrecidas, a altura da competencia dos pouco capacitados que as dirixan, tamén é certo que hai elementos sociais, goberna- dos polos anteriores, que se moven cun egoísmo ao que lle poñen pouco, ou ningún límite. Na sociedade non sempre coinciden o dereito e o moral.

Se nos ocupamos do fútbol, no contexto no que este deporte se está desenvolvendo desde hai dous anos, todos coincidimos nun enunciado: “a saúde está por riba da competición.” Se sacudimos a árbore un pouco, xa non son todos, malia que a maioría, que concorda en que “se a competición comeza, agás causas insalvables que o impidan, debe rematar, e se unha pode rematar (a masculina profesional), as outras tamén deben facelo.” Estamos nesta circunstancia e vémonos cunha nova realidade que debemos regulamentar. Como se regulamenta o adia- mento dun partido por casos de covid nalgunha das atletas? Cando nun plantel aparecen tres positivos. Até aquí non hai problema. A dificultade aparece cando o lexislador atende á boa fe dos participantes. E a partir deste instante aparecen as rumoroloxías existentes.

Nunha situación de intereses competicionais, por que apelar á boa fe das entidades competidoras? As probas de antíxenos son realizadas polos propios clubs e non están supervisadas por médicos. Cabalgando sobre as faladurías, por que un club non vai forzar un adiamento apelando ao protocolo anticovid-19 cando algunha xogadora importante dá positivo, ou ten algunha pequena lesión. Iso por un lado, pero tamén podería darse ou- tro máis deplorable. Imaxinan un equipo que estea interesado en seguir competindo e arriscara a poñer en perigo a saúde das súas xogadoras e a da propia sociedade, ampliando a probabilidade dos contaxios, ocultando o positivo dunha asintomática? Vivimos nunha sociedade que sexa quen de autorregulamentarse pola boa fe? Cal é a razón da boa fe neste caso? O boísmo da RFEF e as súas territoriais, a falta de investimento para que a limpeza da competición non sexa cuestionada por algunha das formulacións anteriores, a demostración que a Mutualidade do fútbol español tampouco serve para isto? O fútbol é un xogo, a saúde, non.

101. Revista FF. Febreiro 2022

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.