Revista do Fútbol Feminino Galego Ano X. Marzo, 2022. Número 102

Carlos Castro

Vivir na “aldea global” esixe certas competencias tamén no fútbol. O fútbol non é un xogo onde once máquinas, carentes de sentimentos, emocións e un percorrido existencial mecánico, loitan por gañar un partido para lograr os obxectivos marcados. O fútbol, non é preciso colocarlle xénero, está com- posto por seres humanos cun pasado, cun proceso de culturación. Se temos o luxo de contratar nos no- sos equipos xogadoras procedentes de América, de África ou de Asia, temos que estar preparados para comprender feitos diferenciais, temos que saber xestionar perfís culturais distintos, malia que nal- gún caso nos resulte perplexo cando observamos comportamentos que levan a cabo xogadoras pro- cedentes destes lugares. Manexar correctamente estas circunstancias vai formar parte da boa, ou mala, consideración dun equipo de técnicos á fronte dun equipo, pode proxectar ao éxito a unha xogadora, encamiñar ao grupo xestionado á vitoria, ou machucar emocional e psicoloxicamente a unha xogadora, facendo que diminúa o seu rendemento e o do equipo. Desde hai décadas, determinadas materias, as humanidades, son permanentemente cuestionadas nos deteriorantes planos de estudos que colocaron a España na parte baixa da educación nos países da OCDE.

O fútbol español tampouco é capaz de aproveitar a cultura, as humanidades, den- tro do seu empobrecedor universo porque non son capaces de atopar que a proxección cultural do noso deporte tamén pode ter un nicho de mercado. Pare- cera que as ciencias brandas son un puro snobismo nunha dinámica de traballo que complemente e me- llore o obxecto central, que é competir para gañar. O universo fútbol está cheo de barbarie, de xente arroutada que non ten límites nos distintos esta- mentos que o conforman. A base do fútbol son os xogadores e as xogadoras, seres humanos de for- mación heterodoxa, que poden non comer carne, que poden estar suxeitos a renuncias temporais por razóns de crenzas, que poden ser portadores de ex- periencias pasadas que lles provocaron sufrimentos que non queren volver a sentir, que teñen unha con- cepción da hixiene distinta, ou senten pudor de mostrar o seu corpo espido ao resto do grupo. A idea da aldea global pode ser marabillosa, pero es- tamos preparados para saber convivir coa dife- renza.

PORTADA

102. Revista FF. Marzo 2022

 

RADIOFUSION

PUBLICIDADE

 

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.