Lugo é terra de murallas, de néboa e, de súpeto, de milagres que deixarían ao mesmo San Froilán coa boca aberta. Porque o que estamos a vivir estes días non é política, é misticismo de xulgado de garda.
Velaí temos a cidade, partida en dous coma un queixo de San Simón cortado con mala fe. Por un lado, os da indignación de gardarropía; polo outro, esa nova estirpe de «salvadores da nada» que naceron onte pola mañá pero xa saben perfectamente cara a onde sopra o vento do poder. Dicía o saber popular que o galo de San Pedro cantou tres veces antes de que alguén se dera conta da traizón, pero en Lugo temos unha concelleira que non precisou nin que amencera. Por obra e gracia de non se sabe que espírito converteuse en faro de Occidente en menos tempo do que tarda en desfacerse un azucre no café.
É marabilloso o das mocións de censura é que son lexítimas porque o pon a Lei. E a Lei, xa se sabe, aguanta todo o que lle boten, igual que o estómago de moitos políticos. Pero que sexa legal non quita que teña ese arrecendo a compravenda de feira de gando, onde o que se vende non é o ben común, senón o asento propio.
Basta con botar unha ollada aos nomes que compoñen o cadro de actores secundariosn desta función de monicreques, os que montan carpas de circo con novas asociacións de veciños, amigos de bares, ou para pagar favores e outras lindezas apoiando a un o a outro, depende do interés das mesmas. Son os mesmos de sempre xogando a facer feridas novas. Din que se pelexan por nós, pero a pelexa é tan artificial coma unha flor de plástico, aínda que coidadiño: de tanto xogar co misto do enfrontamento, poden acabar queimando a convivencia de verdade. Lugo non precisa «salvadores» que se ofrecen en bandexa de prata tras pasar por caixa, precisa cidadans libres que respeten a convivencia, e non alborotadores agochandose en esta u outra asociaon de savadores de Lugo, con criterio de peto, na carteira é onde teñe a sua salvación. Lugo ten máis de dous mil anos é os unicos salvadores sempren foron os lucenses que no alborotan, pero loitan pola súa cidade.
A «paletada» de pensar que a cidadanía é parva é o erro de cálculo máis vello da historia. Porque aquí sabemos ben quen é cada quen no texido veciñal, quen é o director ou directora sen batuta, aínda que sempre teñen as mans postas no lombo do millor postor.
Ao final, quedaranos unha cidade dividida, unha política de saldo e a sensación de que o Concello se converteu nunha tómbola onde o premio son variables en función dos ntereses de cada partido político. O galo de San Pedro pode cantar o que queira, pero en Lugo o que se escoita, alto e claro, é o ruído das moedas de Xudas cambiando de peto.
