@jsuarez02111977
Onte foi deses días que quedan gravados a lume na memoria, deses que nos reconcilian co mundo e nos lembran por que paga a pena loitar pola inclusión e pola igualdade. Tiven a honra de acompañar ao alumnado do CEIP Ramón de la Sagra na recollida do premio do público, un galardón que acadaron con máis de 1200 votos nunha votación que superou os 7000. Un premio, si, pero sobre todo unha celebración de valores, de empatía e de esperanza.
Os nenos e nenas de quinto e sexto de primaria non só cantaron: construíron pontes entre mundos. Derrubaron muros entre a discapacidade visual, que me acompaña dende hai anos, e a discapacidade auditiva, que eles abrazaron con entrega. E aquí é imposible non deterse a aplaudir a Rosa, a intérprete de lingua de signos, a ILSE que puxo todo o seu esforzo, a súa paixón e o seu corazón en ensinarlles ese idioma inclusivo que converteu cada palabra en xesto, cada nota en movemento, para que quen non pode escoitar poida entender o que se canta, o que se di, o que se sente. Grazas, Rosa, por facer posible algo tan marabilloso.
Pero se houbo algo que me emocionou ata o fondo foi ver a eses rapaces lucindo con orgullo a camiseta do Deportivo, o equipo da miña cidade, o equipo da miña alma e do meu corazón. Nun auditorio ateigado con preto de mil persoas, eles levaron o deportivismo tatuado no peito e demostraron que ser do Dépor é moito máis que un escudo: é unha forma de estar no mundo, de compartir, de loitar e de non renderse nunca.
Ver as súas caras iluminadas, ver a súa felicidade contaxiosa, ver como estaban orgullosos do que facían, orgullosos do que sabían que estaban facendo e orgullosos do que os seus mestres lles dixera que ían facer… iso paga absolutamente todo para min. Porque non hai trofeo máis grande que a cara dun neno que sabe que fixo algo importante, algo que ten valor, algo que vai quedar no recordo.
Onte non foi só unha entrega de premios, foi unha lección de vida. Foi a demostración de que cando mesturamos ilusión, traballo en equipo, inclusión e identidade, gañamos todos. E eu tiven a sorte de estar alí, aplaudindo con todo o que teño: coas mans, co corazón e co orgullo dun deportivista que viu brillar, nuns nenos, o mellor que temos como sociedade.
Foto. Educación, Concello da Coruña
