Hai renovacións que se fan coa ilusión dun neno que sabe que está a piques de volver á casa. E hai outras que se fan coa tristeza de quen sente que non lle deixan outra opción.
Teño a sensación de que este verán, en Riazor, van convivir ambas. O Deportivo volverá á Primeira División e o estadio volverá encherse. As cifras de abonados probablemente serán espectaculares. O club presumirá dunha masa social fiel. Pero detrás de moitos deses carnés haberá algo que non aparecerá en ningunha estatística: a resignación.
Porque moitos renovarán, si.
Pero non porque compartan as decisións tomadas.
Non porque pensen que o conflito está solucionado.
Non porque crean que o club escoitou á súa xente.
Renovarán porque non poden permitirse perder o número de socio que levan gardando durante dez, vinte, trinta ou corenta anos. Porque nese número hai media vida. Hai tardes de choiva en Preferencia, abrazos en Marathón, ascensos, descensos, decepcións e milagres. Hai pais que xa non están, fillos que creceron na bancada e amizades que só entende quen leva toda a vida entrando polo mesmo torno.
Renovarán porque abandonar agora sería como renunciar a unha parte da súa propia historia.
E iso non é renovar con ilusión.
Iso é renovar por obriga.
A propiedade deixou claro que non pensa dar un paso atrás. Está no seu dereito. Quen dirixe o club toma as decisións que considera oportunas. Pero unha cousa é manter unha postura firme e outra moi distinta pensar que o malestar desaparecerá porque a xente acabe renovando.
Porque unha renovación non significa un aplauso.
Significa, en moitos casos, que o amor ao escudo é máis forte ca o desacordo coa dirección.
E esa diferenza pode acabar pagándoa o propio equipo.
Porque Riazor nunca foi só un estadio.
Foi un estado de ánimo.
Foi unha bancada capaz de levantar partidos imposibles, de empuxar cando as pernas xa non daban máis e de converter un domingo calquera nun lugar onde todo parecía posible.
Ese ambiente non se compra.
Non se fabrica.
Non aparece porque haxa corenta mil persoas sentadas nas bancadas.
Nace da ilusión.
Da identificación.
Da sensación de formar parte de algo.
E hoxe teño a impresión de que unha parte importante da afección chegará ao primeiro partido coa mesma tristeza coa que renovou o seu abono. Estará alí porque nunca abandonará o Deportivo, pero iso non significa que vaia entrar no estadio coa mesma emoción de sempre.
E un Riazor sen esa chispa deixa de ser Riazor.
Por se iso fose pouco, o club preparou unha das grandes apostas do seu 120 aniversario: un himno composto por Xoel López. Un artista da casa, con talento de sobra para escribir unha canción memorable.
A idea é magnífica.
Pero hai algo que ningún departamento de márketing pode controlar.
Os himnos non se encargan.
Os himnos non se impoñen.
Os himnos nacen cando a xente decide facelos seus.
E teño medo de que este chegue no peor momento posible.
Non porque dubide da calidade da composición nin do talento de Xoel López. Todo o contrario.
O problema non estará na música.
Estará no momento.
Porque cando unha parte importante da bancada sente que o club lle deu as costas, resulta moi difícil que abrace con naturalidade unha iniciativa institucional, por fermosa que sexa.
E sería unha enorme tristura.
Porque un himno do 120 aniversario debería unir xeracións, emocionar a todo Riazor e converterse nun símbolo para sempre.
Pero existe o risco de que, antes mesmo de soar por primeira vez, xa naza morto.
Non porque sexa unha mala canción.
Senón porque as cancións só se converten en himnos cando a bancada lles dá vida.
E agora mesmo esa bancada parece demasiado ferida como para cantar coa alma.
Oxalá alguén entenda que aínda hai tempo para reconstruír esa ponte.
Porque recuperar a confianza da túa xente sempre será moito máis importante que gañar calquera pulso.
E porque un himno pode escribilo un compositor.
Pero só a afección pode convertelo en eterno.
