A desconexión que estamos a vivir na Galiza con Europa e Madrid é cada día máis grande e é unha constante que se repite invariablemente desde hai cincocentos anos, e que deberiamos ter presente nos vindeiros comicios xerais, municipais e autonómicos.
Os galegos, fogoneros na periferia, intentamos contactar co Posto de Mando de Atocha e ninguén responde. O desamparo e a desconexión que sentimos con Europa tamén é evidente.
Lanzarote e El Hierro están en emerxencia migratoria pola chegada masiva de pequenas embarcacións, e a Comisión Interministerial de Inmigración aínda non se reuniu. Atocha non responde ao drama humano.
Os barcos de pavillón comunitario deberán estar fóra do caladoiro africano o vindeiro 15 de novembro porque Bruxelas foi incapaz de conseguir un novo acordo, e os postos de mando non responden. Os intereses pesqueiros de galegos, andaluces e canarios para voltar a faenar demoraranse varias semanas no caso de que Europa finalmente acceda a pechar as negociacións, cos prexuízos conseguintes.
A permanente chantaxe de Marrocos, Mauritania e Senegal en materia de inmigración e pesca afecta gravemente aos intereses de ceutíes, andaluces, canarios e galegos, pero aos postos de mando parece non importarlles. En realidade, a Europa a pesca de España non lles importou nunca e os nosos problemas migratorios tampouco.
Mentres a intelectualidade do BNG, pende que pende, tenta explicarnos que a historia de Galiza non se explica sen a achega do marxismo-leninismo da UPG.
Como diría o meu amigo Teo: “Contra las rocas se estrellan mis enojos y así toda esperanza devuelven, malos tiempos para la lírica…”
