Hai casualidades que che fan sorrir.
E despois están esas outras que che fan arquear unha cella e pensar que alguén cre que os afeccionados somos parvos.
Porque resulta que, xusto cando media bancada está indignada pola xestión de Marathón Inferior, polos prezos e pola ruptura social que se está xerando arredor do Deportivo, comezan a aparecer en Twitter unha chea de contas novas. Sen historia. Sen pasado. Sen apenas seguidores. Sen vida.
Pero todas parecen ter moi clara a súa misión.
Defender ao club.
Responder aos críticos.
Xustificar cada decisión.
Que casualidade.
Non teño ningunha proba de que esas contas estean creadas ou coordinadas desde o propio club. Nin vou afirmalo porque sería irresponsable. Pero si teño dereito a pensar que o espectáculo resulta, cando menos, sospeitoso.
Porque isto xa o vimos antes.
Os partidos políticos levan anos utilizando perfís creados para amplificar mensaxes, marcar o debate e facer crer que existe un apoio social moito maior do real. As grandes empresas tamén aprenderon a xogar esa partida. Internet converteuse nun campo de batalla onde ás veces importa máis fabricar unha percepción que resolver un problema.
E cando ves aparecer perfís que parecen saídos da mesma fábrica, coa mesma maneira de escribir, coa mesma obsesión por contestar a quen discrepa e coa mesma necesidade de convencer de que todo está perfecto, é inevitable preguntarse se estamos ante unha casualidade… ou ante unha estratexia.
Porque unha cousa é defender unha opinión.
Outra moi distinta é intentar fabricar unha opinión pública.
O problema é que quen crea que ao deportivismo se lle convence con catro avatares novos non entendeu absolutamente nada do que significa este escudo.
O deportivista leva décadas aprendendo a desconfiar.
Estivo cando había gloria.
Estivo cando había ruína.
Estivo cando Riazor choraba.
E agora tamén está aquí.
Por iso non necesita que unha conta creada onte lle explique o que ten que pensar.
Necesita respecto.
Necesita diálogo.
Necesita sentir que o club ao que lle entregou media vida tamén o escoita cando levanta a voz.
Porque a crítica non nace do odio.
Nace da decepción.
E a decepción só existe cando antes houbo amor.
Se realmente esas contas son simples afeccionados que decidiron saír ao debate, benvidas sexan. Cada un ten dereito a expresar o que pensa.
Pero se algún día descubrimos que detrás delas había unha estratexia para condicionar a conversa pública, sería unha das decisións máis pobres e máis miserentas que podería tomar un club que presume de representar a milleiros de persoas.
Porque ao deportivismo non se lle manipula.
Ao deportivismo escóitase.
E cando un Club necesita máis perfís defendendo as súas decisións ca decisións defendibles, quizais o problema nunca estivo en Twitter.
