Non foi un “imos pensalo”.
Non foi un “falemos”.
Non foi un “probemos”.
Foi un non.
Un non tan frío que parecía escrito antes de sentarse á mesa.
E iso é o verdadeiramente insoportable.
Porque aquí xa non se discute unha medida. Discútese unha forma de entender o Deportivo. Un club que leva meses agochándose detrás das sancións, repetindo ata a saciedade que os cánticos son un problema, que hai que protexer a entidade, que hai que evitar expedientes disciplinarios… e que, no mesmo instante no que se lle ofrece unha vía para intentar reducilos, responde cun portazo.
Entón deixemos de enganarnos.
Se o problema fosen realmente as sancións, hoxe a resposta tería sido outra.
Porque as actas non minten.
Os expedientes non minten.
A realidade non mente.
O motivo aparece unha e outra vez.
Cánticos.
E cando alguén che ofrece un compromiso para combatelos e ti respondes cun non absoluto, xa non podes seguir utilizando as sancións como escusa.
Xa non cola.
Xa non convence.
Xa non hai quen o crea.
O Deportivo ten todo o dereito a non aceptar unha proposta.
O que non ten dereito é a vender como diálogo o que é un monólogo.
Porque escoitar non é asentir.
Pero negarse incluso a abrir unha fenda pola que poida entrar unha solución é outra cousa.
É soberbia.
É unha demostración de poder.
É dicirlle á túa propia afección que a súa palabra vale exactamente o mesmo que o aire.
Nada.
E iso é devastador.
Porque un club que deixa de escoitar á súa xente empeza a construír un muro entre o escudo e a bancada.
E todos os muros acaban converténdose en cárceres.
Hai algo infinitamente máis perigoso ca os cánticos.
É a arrogancia.
A arrogancia de quen pensa que nunca ten que rectificar.
A arrogancia de quen confunde autoridade con teimosía.
A arrogancia de quen prefire manter viva unha guerra antes que admitir que quizá existe un camiño diferente.
O Deportivo está xogando cun lume moito máis perigoso ca calquera expediente disciplinario.
Está queimando a confianza.
E cando un club perde a confianza da súa propia xente, xa pode gañar todos os recursos xurídicos, todas as batallas regulamentarias e todos os debates nas oficinas.
Xa perdeu o máis importante.
Porque un club non vive dos seus estatutos.
Vive do latexar da súa afección.
E ese latexar non se impón.
Non se multa.
Non se regulamenta.
Respéctase.
Hoxe o Deportivo non deu unha lección de firmeza.
Deu unha exhibición de distancia.
Non parece un club que queira resolver un conflito.
Parece un club empeñado en demostrar que a última palabra será sempre súa, aínda que esa palabra afonde máis a ferida.
Hai decisións que deixan cicatrices.
Esta deixa unha pregunta.
Se nin sequera estás disposto a escoitar unha proposta que di perseguir o mesmo obxectivo que ti levas meses proclamando… que é o que realmente estás defendendo?
Porque, desde fóra, custa cada vez máis pensar que sexan as sancións.
E custa cada vez menos pensar que o único que non está disposto a cambiar é quen ten o poder de facelo.
Foto RC Deportivo
