Hai cousas que só poden pasar en Galicia. Aquí somos capaces de recibir xente para traballar mentres mandamos os nosos mozos fóra para que atopen traballo. Unha especie de intercambio internacional, pero sen que ninguén saiba moi ben quen gaña coa operación.
A Xunta fala de atraer talento, de traer traballadores, de facilitar o arraigo. E fai ben: Galicia envellece, faltan mans e a demografía leva anos facendo números vermellos.
Pero mentres se buscan traballadores fóra, os mozos galegos seguen facendo a maleta. Non porque lles apeteza coñecer mundo —que tamén—, senón porque aquí ás veces coñecer mundo é a única maneira de coñecer unha nómina que permita pagar un alugueiro.
E velaí a paradoxa.
Uns veñen buscar en Galicia a oportunidade que outros teñen que buscar fóra de Galicia.
Non é culpa do que chega. Tampouco do que marcha.
É o resultado dun modelo que parece ter descuberto unha solución magnífica: se faltan traballadores, traemos traballadores. E se marchan os mozos, xa volverán… algún día, se atopan casa, traballo e salario.
É curioso este país noso.
Temos programas para atraer inmigrantes, programas para facilitar o retorno dos emigrantes e, polo medio, unha xeración de mozos preguntándose se para vivir dignamente hai que coller un avión.
Quizais o problema non sexa a inmigración.
Quizais sexa que estamos aprendendo a traer xente máis rápido do que aprendemos a dar razóns para quedar aos que xa están aquí.
Porque unha Galicia con máis habitantes non é necesariamente unha Galicia con máis futuro.
O verdadeiro éxito sería outro: que quen veña queira quedar, que quen marchou poida volver e que quen nace aquí non teña que marchar para descubrir canto vale o seu traballo.
E mentres tanto, na estación, a cousa segue como sempre.
Uns chegan coa maleta.
Outros marchan coa maleta.
E Galicia, tan afeita a despedir, xa case non pregunta quen sube e quen baixa.
Só mira o reloxo.
Por se chega o seguinte tren.
