Por máis que Pedro Feijoo fale de «ficción» no seu último libro, calquera que viva medianamente informado sabe que diso ten pouco, se acaso o final, moi idílico pero tamén quimérico. Un retrato fidedigno dos políticos que nos rodean e dos seus servos, esas cabeceiras mediáticas tendenciosas e o brazo executor xudicial cando fai falla saír ao rescate e salvar algún pelexo caído en desgraza.
Seiscentas páxinas para mergullarse na podredume, na carraxe dun xeito de facer as cousas que non nos é alleo en modo algún, pero ao que dicimos amén en cada proceso electoral, sen ver máis alá do que nos serven no prato medios e partidos. A lealdade como norma e o contrario coma o desterro. No mellor dos casos, que un accidente teno calquera. A sensación para nada infundada de que quen ocupa as grandes poltronas non son necesariamente os políticos electos, senón as maquinarias que ata alí os levaron, non sempre xogando limpo nin en aras dun mellor servizo público. Unha novela que cheira a serie, a capítulos de facianas recoñecibles e familiares, unha especie de «Fariña» pero evolucionada, con menos fardos nas praias e máis moqueta e puros. Porque os tempos cambian e os negocios, tamén. A gomina substituindo ao salitre, xa só presente nos paseos en iate surcando as rías e mares, o símbolo do poder omnipotente coma ben di a raíña Isabel en «The Crown» cando pide ao goberno inglés que se faga cargo da reforma do «Britannia». Como vai vir sen iate alguén tan poderoso? Nin ela mesma o concibe.
Quizais non o pretendera, pero a de Pedro Feijoo non deixa de ser unha historia de terror. Dun medo que nos posúe aínda que non sempre sexamos conscientes, da fraxilidade humana e do pouco que custa corrompela. Do barato que sae venderse e dos beneficios de facelo, por máis que no medio, entre esa marabunta voraz, haxa figuras que se erixan, contra todo e contra todos, no bando contrario. No dunha verdade que si alguén contará. Aínda que só sexa na ficción.
