@jsuarez02111977
Nun mundo que corre demasiado de presa, onde a música parece condenada a ser ruído de fondo, Fillas de Cassandra rompen a norma e plántanse coa contundencia de quen sabe que o seu é único. Este dúo galego, María Pérez e Sara Faro, colleu a vella esencia das cantigas, os ecos das avoas cantando nas cociñas de pedra e lanzouna sen piedade ao presente, onde a tradición se envolve de beats electrónicos e as pandeiretas resoan xunto a sintetizadores.
A súa aparición no panorama musical deixouno claro: non se trata só ds concertos, é un fenómeno. As prazas das cidades, salas de concertos e festivais quedan ateigadas de adolescentes ansiosos da soia musica e ata os maiores que aínda lembran o son cru e puro da percusión galega. Todos, sen excepcións, caeron rendidos á música de ‘Acrópole’, un disco que respira mitoloxía grega e feminismo coa insolencia propia de quen decidiu desafiar a categoría do posible.
As luces acendéronse na Nosa Galiza e, de golpe, catro figuras femininas dominaron o escenario. Erguéronse como deusas dun Olimpo galego moderno, comandadas polas voces desafiantes de Sara e María, que non tardaron en preguntar: “¡Queredes bailar?”. A resposta foi un ruxido, e a Galiza enteira moveuse coma se aquel recanto ibérico se convertese nun templo onde a tradición e a música house selaban un pacto impensable.
Os acordes do violín encontráronse coa percusión e as pandeiretas bateron coma un latexo ancestral. Pero o que realmente atrapou aos fillos e Fillas de Breogán foron as cantigas de escarnio e maldicir, esas vellas melodías que noutras épocas se usaban para dicir verdades cun sorriso torcido. Agora, retocadas e amplificadas, desatan unha enerxía que fai bailar incluso aos que van por curiosidade, os que pensan que o seu non e a música electrónica.
Fillas de Cassandra non só tocan, confróntante. Nun espazo onde todo é efémero, elas crávanche a raíz e a memoria. A cultura galega, tantas veces esquecida, tantas veces condenadas á nostalxia, revive nas súas mans e soa nova. E o máis asombroso é que non se traizoa: ‘Acrópole’ é un canto de resistencia que non busca contentar a ninguén, senón convidarte a escoitar e a bailar sen reservas.
“Nenas de tres anos xa aprenden a falar cantando ‘Varre vasoira’”, din as fillas e a frase resoa coa mesma forza que os seus concertos. Porque esa é a esencia: unha herdanza que se canta, se bate e se sente no peito. Na súa musica, a tradición viste luces e sintetizadores, e demostra que, ao final, o importante non é canto cambia a música, senón que siga latexando.
Nun tempo onde o global aplasta o local, Fillas de Cassandra son un berro que desafía, un recordatorio de que hai historias que merecen seguir cantándose, aínda que agora se faga a ritmo de house e coa vista nun horizonte electrónico. Porque a música, como a memoria, só vive se alguén a colle e a lanza, desafiante, cara ao futuro.
