Non sei cantas veces nos teremos pasado por diante dun campo da festa sen saber que, no medio do fume das sardiñas, das luces que rebentaban os ollos e do son que nos sacudía o peito, había un mestre, un sabio, un alquimista do ruído ben temperado. Chamábase Tito Calviño. Cantante, guitarrista, frontman antes de que existise esa palabra. E como tantos xenios da nosa terra, non tivo templo nin altar: tivo estrada, furgoneta e cables. Moitos cables.
Tito non era un músico máis: era unha escola. Unha orquestra sobre rodas, un conservatorio sen pupitres nin titulitis. Das súas mans e da súa voz saíron xeracións enteiras de músicos que logo deixaron pegada en proxectos fundamentais da escena galega. Foron moitos os que aprenderon con el a arte de construír un escenario, a manexar un público, a respectar o oficio. Sen el, o mapa do rock galego sería ben distinto.
Foi vocalista de raza, deses que non necesitan autotune nin escusas. Orquestral no sentido máis nobre da palabra: un director de emocións que medía os silencios e os estoupidos coa precisión dun reloxeiro suízo. E ao mesmo tempo, foi un rockeiro total, dos que prenden lume cun acorde. Galicia debe moito ao seu maxisterio silencioso, ao seu labor de ferreiro da música, moldeando talentos en locais de ensaio con cheiro a cervexa e cables espidos.
Agora, o 26 de abril en Portas Ártabras, faise xustiza. Pequena, simbólica, pero xustiza. Unha homenaxe, un libro ( A culpa foi de Zënzar ), e a presenza dos que seguiron o camiño que el axudou a abrir. Non hai mellor homenaxe que esa: recoñecer que sen Tito, moitos dos que hoxe pisan escenarios serían apenas promesas sen destino.
E por riba de todo, hai que dicilo claro: Tito segue aquí. Vivo, lúcido, e aínda con voz. Xubilado, si, pero non calado. Porque de cando en vez, colle a guitarra, afina a garganta, e lembra ao mundo que os mestres non desaparecen: simplemente baixan un pouco o volume. Sorte a nosa. Porque aínda canta. E cando canta, cala o ruído.
