Foi onte, o Deportivo decidiu parecerse perigosamente aos lugares dos que o seu propio presidente tivo que escapar.
Lugares onde o poder deixa de escoitar á rúa.
Lugares onde o poder decide quen existe e quen non.
Lugares onde a historia se reescribe desde arriba, sen oposición, sen memoria e sen vergoña.
Onte, o Deportivo cruzou esa liña.
Porque onte inaugurouse un museo ao que decidiron non invitar á historia viva do club. Deixaron fóra a todos os expresidentes. A todos. Sen excepción. E todos sabemos por que. Para borrar a un. Para borrar a Augusto César Lendoiro. Para borrar ao home que fixo do Deportivo algo que nunca fora antes.
Preferiron amputar a historia antes que convivir con ela.
Iso non é elegancia.
Iso é medo.
Medo á verdade.
Medo á memoria.
Medo a que o pasado lles recorde que eles non construíron nada do que hoxe administran.
Tamén deixaron fóra á Federación de Peñas. Deixaron fóra á xente. Á xente que empurrou este Club coas mans, coa voz e coa alma cando non había nada máis. Á xente que converteu este escudo nunha identidade colectiva, non nun activo financeiro.
Deixaron fóra ao Concelleiro de Turismo e Cultura. Deixaron fóra á cidade.
Deixaron fóra á Coruña.
Porque cando deixas fóra á túa cidade, deixas fóra a túa razón de existir.
E agora queda o máis importante.
Agora queda entrar.
Agora queda ver.
Agora queda comprobar ata onde chega esta limpeza.
Todos estamos atentos. Todos estamos mirando. Todos estamos desexando ver o que hai dentro dese museo. Queremos saber que fotos colgan das paredes e cales desapareceron. Queremos saber que rostros seguen existindo e cales foron borrados. Queremos saber se os capitáns que defenderon este escudo seguen tendo o seu lugar ou se foron eliminados coma se nunca tivesen existido.
Queremos saber que vídeos se proxectan. Queremos ver que xogadores aparecen e, sobre todo, cales non aparecen. Queremos saber quen forma parte do relato e quen foi expulsado del. Queremos saber ata onde chega a man que decide quen merece memoria e quen merece silencio.
Porque borrar a alguén dun museo non é borrar unha foto.
É intentar borrar a súa existencia.
É dicirlle á xente que o que viu, que o que viviu, que o que sentiu, non existiu.
É tratar á túa propia historia como un inimigo.
E iso é o que fan os réximes que teñen medo.
O Deportivo non naceu nun banco. Non naceu nun despacho. Non naceu nun consello de administración.
Naceu na rúa.
E hoxe, o Deportivo decidiu deixar de escoitar á rúa.
A ironía é insoportable. O home que preside o club sabe perfectamente o que significa vivir nun lugar onde o poder deixa de escoitar ao pobo. Sabe o que significa o silencio imposto. Sabe o que significa a distancia entre os que mandan e os que sofren as decisións.
E onte, ese mesmo silencio instálase aquí.
Hoxe, o Deportivo toma decisións sen escoitar á súa masa social. Sen escoitar á súa cidade. Sen escoitar á súa historia.
Hoxe, o Deportivo compórtase como se o club fose seu.
Pero o Deportivo non é seu.
O Deportivo pertence á súa xente. Pertence á súa historia. Pertence á cidade que o fixo eterno.
Un museo debería ser un lugar de orgullo.
Pero hoxe é un lugar de sospeita.
Hoxe non entramos nun museo.
Entramos nunha proba.
Entramos nun exame moral.
Entramos nun espello que nos dirá se este Club aínda nos pertence ou se xa foi convertido noutra cousa.
Porque onte non se inaugurou só un museo.
A partir de hoxe imos descubrir se o Deportivo segue sendo un Club.
Ou se se converteu, definitivamente, nunha pequena ditadura sen memoria.
