A política galega é como a navegación pola Costa da Morte: o importante non é só cara a onde vas, senón cantas pedras logras esquivar antes de que suba a marea. Alfonso Rueda, actual patrón do pesqueiro autonómico, parece haber rescatado do baúl dos recordos aquela vella sentenza de Manuel Fraga: «Seguirei na fronte do timón e, se é preciso, tamén dos remos». Unha frase que no seu día soou a épica de titáns tras o desastre do Prestige e que hoxe, en pleno 2026, soa a levar áncoras ante o que vén.
Porque a Rueda, segundo as enquisas, esas simpáticas pitonisas de Excel que adoitan acertar o pasado pero raramente o futuro, a brisa mariña vénlle de cara. Danlle maioría absoluta, unha balsa de aceite onde o PPdeG se sente como peixe na auga. Non obstante, calquera que pise a rúa sabe que o asfalto é un termómetro moito máis fiable que o tracking telefónico. E na rúa, o ambiente non é precisamente de sesta veraniega.
Mentres o Goberno presume de xestión, o BNG practica unha escalada que ten algo de monacal: é silenciosa nos despachos pero ensordecedora nas prazas. Ana Pontón e os seus entenderon que non fai falta berrar moito se sabes onde doe; e hoxe por hoxe, a dor galega ten dous nomes propios: Sanidade e Educación. É aí onde o «sucursalismo» de Santiago respecto aos intereses de Génova chirría. Porque a un mozo galego que ve como o seu médico de cabeceira é un holograma ou que a súa escola rural lánguede, impórtalle ben pouco o que se decida nun despacho da rúa Génova se non hai solucións en San Caétano.
Pero o máis fascinante da nosa fauna política segue sendo o Partido Galeguista. Ese «león durmido» que bocexa e non esperta, tantas veces mencionado polos románticos e que, a xulgar pola súa actividade, parece haber inxerido unha dose industrial de melatonina. O galeguismo histórico, o de Castelao e Bóveda, sobrevive hoxe fragmentado nunha constelación de «reinos de taifas» municipais.
Nada lle gusta máis a un goberno de maioría absoluta que un galeguismo atomizado en pequenas agrupacións locais que se pelexan polo cor dos farois do pobo. Un galeguismo unido, capaz de aglutinar o sentimento identitario sen a peaxe do soberanismo radical, sería a verdadeira criptonita de Rueda. Serían os galeguistas, e non outros, os que poderían arrebatarlle o mando do barco. Pero, ai!, as cuitas internas. En Galicia somos expertos en fundar tres partidos cando só somos dúas persoas.
Os mozos que se incorporan agora ao voto non teñen o recordo da «Galicia do chapapote» nin a nostalxia do fraguismo. Buscan un goberno que traballe por e para Galicia, sen esperar a que Madrid dea o visto e prace. Rueda sábeo e por iso intenta xugular calquera brote de galeguismo que non pase polo seu filtro.
En definitiva, Alfonso Rueda segue ao timón. E si, pode que tamén aos remos. Pero debería vixiar o ronsel que deixa atrás: porque na política, como no mar, o que hoxe parece unha calma chicha pode ser só o preludio dunha zarpada que ninguén viu vir nas enquisas.
