Hai publicacións que informan. E hai publicacións que intentan fabricar unha realidade.
A de onte pertence á segunda categoría.
O Dépor decidiu celebrar as renovacións. Perfecto. Pero non contou toda a historia. Contou a parte que lle interesa. Porque cando unha entidade escolle con precisión que cifras ensina e cales agocha, xa non está comunicando. Está construíndo un relato.
E iso ten nome.
Porque eu non quero saber só cantos renovaron.
Quero saber cantos deixaron de ser Socio Amigo para converterse nun simple Deportivista ou nun Deportivista +.
Quero saber cantos cambiaron de asento porque xa non podían asumir o prezo do que tiñan durante anos.
Quero saber cantos renunciaron ao complemento do Dépor ABANCA ou do Fabril porque a economía familiar ten un límite.
Quero saber cantos tragaron coa subida porque aman demasiado este escudo como para deixalo.
Eses datos non aparecen.
E non aparecen porque romperían a fotografía perfecta que o club pretende vender.
O problema non é subir os prezos.
O problema é converter a paixón nunha ferramenta de recadación mentres se lle pide ao afeccionado que sorría para a foto.
Porque o deportivismo leva décadas demostrando unha fidelidade que roza o irracional. Estivo cando había títulos. Estivo cando había descensos. Estivo cando había concursos de acredores. Estivo cando había campos medio baleiros e categorías que nunca deberon existir para un club coma este.
Sempre estivo.
E agora o club parece convencido de que esa fidelidade é un cheque en branco.
Que todo vale.
Que todo se acepta.
Que todo se paga.
E por iso cada publicación coma esta soa menos a agradecemento e máis a unha proba de resistencia.
A ver ata onde aguantan.
A ver canto protestan.
A ver canto máis podemos apertar antes de que rebenten.
Iso non é respectar unha masa social.
Iso é utilizala.
O máis triste é que hai quen aínda confunde amor con obediencia.
Ser deportivista non significa calar.
Ser deportivista non significa aceptar cada decisión coa cabeza baixa.
Ser deportivista tampouco significa aplaudir unha estratexia de comunicación que escolle co bisturí o que ensina e o que esconde.
Porque manipular non sempre consiste en dicir mentiras.
Ás veces chega con dicir só a metade da verdade.
E iso é exactamente o que está pasando.
O club leva meses botándolle o pulso á súa propia afección. Sobe prezos. Cambia condicións. Reduce vantaxes. Mide a reacción. Publica a cifra que lle convén. Espera o aplauso.
E cada vez que a afección responde, interpreta o silencio como permiso para ir un pouco máis lonxe.
Ese é o verdadeiro perigo.
Non a subida deste ano.
Senón que o club empece a pensar que xa descubriu ata onde pode estirar a corda.
Porque todas as cordas rompen.
E cando rompen, nunca o fan polo último tirón.
Rompen por todos os anteriores que alguén decidiu ignorar.
