A xornada de folga xeral e mobilizacións do 11 de novembro deixou unha radiografía social moi particular nas rúas das principais cidades galegas. Máis aló das reivindicacións compartidas en torno á crise da vivenda, a carestía da vida e a defensa dos salarios, a estratexia sindical dividiu as rúas en dous grandes bloques marcados polas diferenzas xeracionais.
A experiencia e o peso institucional nas marchas de CCOO e UGT
Dun lado, as manifestacións convocadas polas organizacións sindicais estatais, Comisións Obreiras e UGT, rexistraron unha alta participación de persoas xubiladas e tramos de idade máis maduros. Este sector, moi habituado á militancia histórica e á defensa institucional de conquistas como as pensións ou a negociación colectiva, tivo un peso capital nas columnas destas centrais. A presenza de veteranos do sindicalisme e traballadores preto da xubilación reflicte a capacidade destes sindicatos para mobilizar a bases consolidadas preocupadas pola preservación dos dereitos adquiridos e a súa actualización fronte á inflación.
A irrupción da mocidade e os novos conflitos na convocatoria da CIG
En contraste directo, a convocatoria liderada pola CIG e os colectivos sociais e de inquilinos concentrou un perfil demográfico notablemente máis novo. A mocidade, especialmente golpeada pola precariedade laboral crónica, a imposibilidad de emancipación e a asfixia do mercado do alugueiro, converteuse no motor principal destas marchas. A incorporación de reivindicacións habitacionais e a frescura das novas formas de protesta achegaron a un sector estudantil e de novos traballadores que atopa nas rúas un espazo de contestación fronte a un modelo socioeconómico que considerán insostible.
Este dobre movemento na rúa evidencia que, malia compartir un diagnóstico común sobre a emerxencia social e económica que atraviesa Galicia, as sensibilidades e os espazos de militancia seguen a debuxar mapas xeracionais diferenciados na resposta sindical.
