@jsuarez02111977
O vapor elévase coma un fume de guerra. O arrecendo de unto e carne inunda a habitación, espeso coma un vello campo de batalla antes do primeiro choque. O prato está diante miña, inmóbil, poderoso. Sei que me observa. Sei que agarda o meu primeiro movemento.
—Non vas saír vivo disto —masculla o cocido, con esa voz profunda de quen leva séculos vencendo homes coma min.
Non respondo. Inspiro fondo. Sei a que veño. Sei que non son o primeiro que o intenta e sei que moitos caeron antes ca min. Vin homes bragados, de estómago curtido en mil xantares, caer contra el. Viñéronse arriba, crendo que podían con todo, e acabaron derrotados, vencidos, fundidos no sofá cun brazo no bandullo e outro no respaldo, desexando non ter dado ese último bocado.
Pero eu non son eles. Eu non vou caer.
Co primeiro golpe vén a sopa. O engano. O cebreiro xoga co teu instinto, tenta convencerte de que é só unha entrada, un trámite. Pero sei que non. O caldo é unha emboscada. Cada cullerada leva un pouco de unto, un pouco de graxa, un veleno doce que se instala no estómago sen que o notes. Os parvos beben sen control, mollen pan e repiten prato. Eu non. Eu sei que a guerra é longa e que non se gaña nas primeiras escaramuzas.
—Es listo —refunga o cocido, vendo que non caio na trampa. —Pero aínda non viches nada.
Chegan os garavanzos, as patacas, os grelos. O primeiro golpe serio. A primeira carga da infantaría. Os garavanzos entran como pedriñas no bandullo, as patacas fan fronte común e os grelos, os máis traizoeiros, apórtanche unha falsa sensación de alivio. Son o aire fresco antes da tormenta, a calma antes do desastre.
Eu sigo adiante. O primeiro suor aparece na fronte, pero non cedo. Sei que non podo mirar atrás. Sei que só hai un camiño posible: cara adiante, sen medo, sen tregua.
—Agora si que viches todo —di o cocido, convencido de que xa me ten.
Pero non. Non ata que chegue a carne.
Porque aí é onde verdadeiramente comeza a guerra. O auténtico combate corpo a corpo. Costela, lacón, chorizo. E logo, a cachucha, o verdadeiro monstro do final da batalla, ese rival que che sorrí con superioridade, coma un vello xeneral que leva toda a vida derrotando imbéciles que pensaban que podían con el.
O primeiro anaco pesa. O segundo xa avisa. O terceiro empeza a dobrarme.
Pero sigo. Mudo de posición na cadeira. Collo aire. O corpo dime que non. O cerebro dime que pare.
—É suficiente —suxeita o cocido. —Xa non podes máis.
Pero claro que podo. A fame xa non é unha cuestión de necesidade. Agora é orgullo. Agora é cuestión de honra.
Agarro o último anaco de cachucha, mastícoo con lentitude, saboreando a vitoria. O prato está case baleiro. As fontes son testemuñas da batalla. Sei que non gañei de xeito doado, pero gañei.
—Hoxe non —murmuro, limpando a boca co pano. —Hoxe non me venciches ti.
O cocido, derrotado, queda na mesa, en silencio.
Pero sei que volverá. Sei que noutro día, noutra mesa, haberá outro combate. Sei que este inimigo nunca desaparece. Sempre volve, sempre desafía, sempre espera o momento no que baixas a garda.
E así, cun sorriso canso, un último grolo de viño e o corpo ao bordo do colapso, vén a paz definitiva.
O sofá.
A batalla rematou. O guerreiro retírase. E, coma todo bo vencedor, durmo coa tranquilidade dos que saben que hoxe non foi o seu día para caer.
