Agosto xa, ardente da terra o ceo, nun mes apocalíptico onde o lume e a calor desprazan todo o demais. Un inferno desatado en temperaturas inhabitables, preludio dun futuro que amosa, cando menos, inquedante. Nese contexto, o mundo xira igualmente como se nada pasara. Cada día amence con bombas estoupando en calquera das vilas en festa. E tamén á hora do xantar, e no serán e á noite. Fume a esgalla mentres outros se deixan o corpo e tamén a vida para que o fume, precisamente, non nos devore.
Fuxir do verán que queima e arruina proxectos, colleitas, herdanzas lonxevas onde a terra xa non ten dono porque non hai terra. Só cinzas. Animais abrasados e hábitats destruidos nunha voracidade que case non lembrabamos. Pero a orquestra segue tocando, instalados nun eterno «Titanic». Xa nos encomendaremos a algún santo, ou santa, que algunha xa ostenta incluso bastón de mando sen pasar polas urnas. Alcaldesa perpetua nada menos. Queda por saber se a sentarán nos plenos ou será coma os monarcas, con moitos títulos pero sen oficio ningún. Ou coma eses presidentes de Comunidades Autónomas aos que os desastres sempre os colle nunha praia ou nun restaurante. Quizais porque en realidade nunca están noutro sitio, pero despois volverán gañar as eleccións como premio. Fuxir do verán nun carrexo de Corcubión, hipnotizada ante o escaparate e os postos a pé de rúa. Entrar e que a tenue sombra refresque a mente, que seduza e nutra o corazón….Fuxir de todo, pero nunca de ler.
