@jsuarez02111977
— ¿E ti quen es? —pregunta o rapaz moreno, co betún nos dedos e a chaqueta gastada, no barrio da Silva da Coruña.
— Son ti, Pucho. Pero moitos anos despois. Veño falarche do que serás, do que fixeches e do que queda de ti no futuro.
O rapaz sorrí con incredulidade.
— Non me fagas rir, home. Se son fillo dun obreiro da CNT que mataron, se medrei sen nada, se paso os días correndo recados e lustrando zapatos para traer unhas poucas pesetas á casa. Ti a min non me veñas con contos.
— Non son contos, rapaz. Ti non o sabes aínda, pero esa voz túa vai erguer un país. Deixarás de cantar na Radio Xuventude para cantar nos escenarios máis grandes que poidas imaxinar. Cando entres en Los Tamara, no ano 61, Galicia enteira coñecerá o teu nome. Serás o Sinatra galego, un crooner de barrio que converteu a morriña nun himno colectivo.
O rapaz abre os ollos, incrédulo.
—¿Eu, un pobre rapaz da Silva?
— Ti mesmo. Subirás ao escenario do Olympia de París, compartirás cartel con Aznavour, con Brel, coas grandes voces de Europa. Viaxarás polos casinos do norte de África, polos teatros de Latinoamérica, polos salóns cheos de emigrantes que choran cando te escoitan. Porque ti non só cantas, Pucho. Ti fas que Galicia viaxe contigo.
O rapaz baixa a cabeza.
— E que cantarei eu que sexa tan grande?
— Cantarás os poemas de Rosalía, de Curros, de Celso Emilio, de Pondal. Poñerás música a “Negra Sombra”, a “Unha noite na eira do trigo”, e converterás a poesía en canción popular. Facerás un pop en galego cando Franco prohibía falar a nosa lingua en público. E cando entoes “Galicia terra nosa”, no ano 64, estarás escribindo sen sabelo o himno da diáspora. Os que marcharon a Bos Aires ou Xenebra escoitarante e sentirán de novo a terra debaixo dos pés.
O rapaz cala, impresionado.
— ¿E todo iso sairá desta gorxa? ¿De verdade?
— Si, Pucho. Saíra. E brillarás. Pero non todo será gloria. O corpo pasará factura. Nos setenta, os riles deixarante tirado, e terás que deixar os Tamara. Voltarás nos oitenta, si, pero xa será tarde. Morres novo, en 1986, no cemiterio de San Amaro, con apenas cincuenta e sete anos.
O rapaz dá un chimpo.
— ¿Morrer tan cedo? ¿E todo para iso? ¿Para rematar esquecido nun nicho?
— Non, rapaz. Non estarás esquecido. Iso é o que viñen dicirche. Cando ti xa non esteas, o teu nome seguirá a soar. Faranse documentais, concertos homenaxe, discos de recordo. Os Tamara gravarán un “Carta a un amigo” en memoria túa. E en Galicia falarase de ti como do home que fixo moderno o que parecía condenado ao atraso. Aínda hoxe, en 2025, seguimos chamándote: Pucho, a voz dunha terra.
O rapaz levanta a mirada, os ollos brillantes.
— Así que non fun só un ninguén…
— Non, Pucho. Fuches a memoria dun pobo. Deches voz a Galicia cando ninguén se atrevía a facelo. Os emigrantes lembraranche sempre como quen lles cantou a patria perdida. Aquí, na túa Coruña, e tamén en Suíza, en Bos Aires, en Caracas, nos bares onde soaban os discos de vinilo co teu nome, segues a ser compañía.
O rapaz sorri con tristura e orgullo mesturados.
— Valeu a pena, entón.
— Claro que valeu, rapaz. Agora canta, canta coma se o mundo enteiro te escoitase. Porque algún día, créeme, así será.
