Hai algo profundamente marabilloso —no sentido máis perigoso da palabra— na capacidade que ten esta cidade para facer o parvo con elegancia. A Coruña, aberta ao mar, ao mundo… e agora tamén ao esperpento con lunares.
Cada primavera, cando aínda non sabemos se sacar a chaqueta ou directamente aceptar que vivimos dentro dunha nube húmida permanente, prodúcese o milagre: a Feria de Abril transplántase coma unha planta exótica nos bares da cidade. Sen sol, sen albero, sen cabalos… pero con moita vontade e cero contexto.
E claro, ti entras nun bar de Monte Alto e atopas a un tipo de Caranza vestido de señorito andaluz, con máis capas enriba ca unha cebola, agarrado a un vaso de rebujito como se fose o último salvavidas do Titanic. Fóra chove en horizontal. Dentro soa sevillanas. Galicia, laboratorio de contradicións.
Porque aquí non hai calor que xustifique nada disto. Aquí o que hai é vento, humidade e unha dignidade que se perde en canto alguén di “¡olé!” sen saber nin por que.
O rebujito… ese invento. Esa bebida que entra coma limonada e sae coma un axuste de contas coa túa cabeza ao día seguinte. Iso si que o adoptamos rápido. O viño da terra? Iso xa o temos interiorizado. Pero o rebujito, que non falte. Que parece que sen iso non hai festa que valga.
E logo está o tema da roupa. Iso xa é outro nivel de surrealismo. Xente que en febreiro non distingue unha pandeireta dunha tapa de pota, en abril aparece vestida de sevillana coma se acabara de saír de Triana. Pero non, non é tradición. Non é cultura. É disfraz. É entroido fóra de prazo… pero sen graza, que xa é delito.
E o fenómeno non se queda nun par de bares con ganas de facturar. Non. Isto espállase coma unha mancha de aceite: prazas tomadas, rúas decoradas, locais convertidos en casetas improvisadas e ata o mismísimo Parque de Méndez Núñez facendo de sucursal emocional de Sevilla. Como se alguén decidira que, por uns días, A Coruña deixa de ser A Coruña para converterse nunha especie de Triana con brétema.
E aquí é onde un queda fascinado. Porque non vin eu en Logroño montar unha Feira do Albariño con gaitas a todo volume durante unha semana enteira. Nin en Extremadura tomar as prazas con muiñeiras e polbo á feira como se fose unha cuestión de estado. Non. Iso non pasa. Cada quen co seu, con normalidade, sen necesidade de disfrazarse de outro.
Aquí, en cambio, entregámonos con entusiasmo case relixioso. A hostalería colga faroliños coma quen monta unha verbena permanente, as listas de reprodución entran en bucle ata perforar o cerebro e todo o mundo acepta con naturalidade que durante uns días somos outra cousa distinta. Mellor? Peor? Iso xa depende do nivel de rebujito no sangue.
Porque ao final isto non vai de Sevilla. Nin da súa feira, que é súa e ben súa. Vai de nós. Desa tendencia tan nosa a abrazar o alleo con máis paixón ca o propio, a converter unha festa allea nunha caricatura colectiva e a facelo, ademais, convencidos de que estamos no cumio da sofisticación.
E o resultado é este: xente bailando sevillanas sobre o asfalto mollado, brindando con rebujito mentres o nordés che despeina a alma, e unha cidade enteira xogando a ser outra cousa… coma quen se proba un traxe que non é seu pero decide quedar con el porque lle fai graza.
O espectáculo está servido: Inés Rey paseará o seu traxe de lunares, Miguel Lorenzo irá de traxe curto con sombreiro cordobés e Francisco Jorquera, de xaquetiista, tirando dos cabalos
Pero nada, que siga a festa. Que non falten os lunares, nin os “olé” a destempo, nin esta habilidade marabillosa para montar un decorado enteiro arredor dunha identidade prestada. Total, por uns días, A Coruña convértese nun decorado. E xa sabemos que os decorados, vistos de preto, sempre son máis fráxiles do que parecen.
— Don Cayetano de los Faroles y Albornoz, Marqués del Rebujito Triste
