@jsuarez02111977
Hai terras que pertencen aos mapas e hai outras que pertencen á alma. Galicia é das segundas. Non se pode describir con coordenadas, nin cunha bandeira, nin sequera cunha lingua, porque é máis que todo iso. Galicia é a chuvia fina que se mete nos ósos, o vento que zumega entre os piñeiros, a luz pálida que debuxa sombras na pedra. E no corazón desa terra, sosténdoa dende tempos inmemoriais, están elas: as mulleres.
Galicia nunca foi patria, foi matria. Unha terra de mulleres que souberon gobernar sen coroa e mandar sen exércitos. Mulleres que quedaron cando outros marcharon, que fixeron do mar e da terra o seu reino. As avoas de loito eterno, as nais de mans gastadas, as fillas que aprenderon a erguerse sen medo. Non hai feminismo máis real que aquel que non necesita ser proclamado porque xa está inscrito na historia, na carne, no sangue.
Din que o 8 de marzo é un día para celebrar ás mulleres. Que frivolidade. Como se un só día abondase para renderlles homenaxe. Como se un lazo, unha frase feita, unha fotografía institucional fosen suficientes para honrar a quen sempre estivo, sempre fixo, sempre empurrou o mundo cara adiante.
A verdadeira forza de Galicia non se mide en discursos. Está na mariscadora que loita contra a marea cada mañá. Na mestra que ensina aos nenos a amar esta terra. Na vella que senta na porta da casa e observa, en silencio, porque sabe que a vida non precisa ser contada para ser comprendida. Está en todas esas mulleres que non piden permiso, porque saben que esta terra tamén lles pertence.
O 8 de marzo non é un festexo. É un recordatorio. Unha maneira de dicirlles que as vemos, que as recoñecemos, que sabemos que sen elas non habería Galicia, nin futuro, nin historia. Porque cando todo se derruba, cando todo se perde, cando todo se volve incerteza, sempre quedan elas. As mulleres que levan esta terra nos ollos, na voz e nas mans. As mulleres que fan que Galicia siga sendo eterna.
