Hai decisións que non se explican con roldas de prensa, nin con vídeos bonitos, nin con catro frases sobre “crecemento”, “modernidade” e “competitividade”. Hai decisións que se explican cunha única palabra: cobiza. E se o Deportivo decide volver poñer o seu nome —o seu escudo, a súa xente— ao lado dunha casa de apostas, non estamos ante un contrato máis. Estamos ante unha traizón ética.
Porque o fútbol non é só un balance. O fútbol é un barrio, unha familia, unha herdanza. No Dépor hai xente que aprendeu a querer antes ca aprender a gañar. Hai pais que levaron fillos a Riazor para ensinarlles o que significa pertencer. Hai rapazada que medrou coa camisola como bandeira. E tamén hai, non nos enganemos, persoas vulnerables, con vidas xa rachadas por dentro, para as que o xogo non é “ocio”: é enfermidade, é adicción, é un burato negro que traga cartos, tempo, dignidade e, ás veces, a saúde mental enteira.
E aquí chega o noxo: cando un club, que presume de comunidade e de valores, decide facerse escaparate dunha industria que vive de enganchar, está dicíndolle á súa xente: “o teu benestar vale menos ca un ingreso no orzamento”. Está dicíndolle ao socio que se aperta o cinto: “ti paga a cota, que nós xa cobramos por outro lado”. Está dicíndolle ao rapaz de quince anos que ve fútbol en todas partes: “apostar é parte do xogo”. E iso é mentira. Apostar é parte do negocio. Do negocio doutros.
O discurso sempre é o mesmo: “xogo responsable”, “mensaxes de prevención”, “cumprimos a lei”. Palabras de plástico. Mentres tanto, os anuncios entran pola pantalla coma un fume doce: bonos, “cash out”, ruletas, directos, promesas de control, promesas de gañar. E o que se vende non é deporte: véndese a ilusión de que cun clic arranxas a túa vida. A mesma ilusión podre que xa fixo dano abondo nos barrios, nas casas e nas cabezas.
O Deportivo pode dicir o que queira, pero a realidade é unha: un patrocinio non é neutro. É un selo de confianza. É unha palmadiña pública na espalda dunha marca. É poñer a túa credibilidade —gañada pola xente durante décadas— ao servizo dun produto que destrúe vidas cando toca onde non debe. E toca máis do que nos gusta recoñecer.
E o peor é o desprezo. O desprezo por esa parte da afección que leva anos pedindo un club máis humano, máis coherente, máis apegado á súa cidade e á súa identidade. Porque un club que se di “do pobo” non pode financiarse a costa das miserias do pobo. Un club que presume de canteira, de familia, de valores… non pode mirar para outro lado cando o seu logotipo se converte en reclamo para que alguén xogue o que non ten, aposte o que non pode, perda o que non soporta perder.
O Dépor non está obrigado a ser perfecto. Pero si está obrigado a respectar. A respectar a quen o sostén cando vai mal, a quen enche Riazor en Segunda, a quen compra a camiseta para o fillo. A respectar a esa xente que non quere ver o seu escudo convertido nun cartel luminoso dun negocio que se alimenta da fraxilidade.
Se de verdade hai un “novo patrocinio” de apostas, que o digan claro: non é “un acordo comercial”. É unha elección moral. E hai eleccións que non se pagan con cartos: páganse con reputación, con identidade e con alma.
Que non nos vendan épica. Se o Dépor quere ser grande outra vez, que empece por algo básico: non poñerlle prezo á conciencia.
