Hai persoas que pasan pola vida deixando unha pegada. E despois están outras, moi poucas, que directamente cambian a historia. Onte pola mañá, na Coruña, preto da Rolda de Outeiro, apareceu un valado publicitario que conseguiu algo cada vez máis difícil nestes tempos de présa, ruído e memoria curta: facer que a xente parase. Que mirase. Que lembrase.
Na imaxe, Augusto César Lendoiro. Nin máis nin menos. O home que colleu un club afogado na resignación e o converteu nun símbolo europeo. Ao seu carón, todos os títulos conquistados durante a súa etapa. E unha frase demoledora pola súa sinceridade:
“Sen ti eramos historia, contigo fomos lenda.”
E é imposible dicilo mellor.
Porque ás veces o fútbol tamén comete inxustizas coa memoria. O paso do tempo vai desgastando os nomes, os logros e as emocións ata convertelos nunha especie de documental borroso que as novas xeracións ven como algo distante. Pero non. O Deportivo grande, o Dépor respectado en Europa, o equipo que fixo tremer San Siro, Old Trafford ou Riazor nas noites máxicas… ten unha raíz moi clara. E esa raíz chámase Augusto César Lendoiro.
Hai tres partidos por diante para intentar regresar á Primeira División. Tres finais. Tres oportunidades para volver ao lugar que moitos consideran natural para este escudo. E precisamente agora, cando o deportivismo necesita mirar cara arriba outra vez, aparece esta homenaxe inesperada que non fala só de pasado. Fala de identidade. De orgullo. De memoria.
Porque o importante dese valado non é a nostalxia. O importante é o recoñecemento.
Recoñecer que houbo unha persoa capaz de cambiar o destino dun club e dunha cidade enteira. Que fixo que A Coruña deixase de mirar o fútbol pola televisión para protagonizalo. Que converteu Riazor nun lugar sagrado onde os grandes de Europa viñan sufrir. Que fixo feliz a unha xeración enteira de nenos que medraron pensando que era normal competir contra os mellores do mundo.
E non, non era normal.
Por iso emociona tanto ver unha iniciativa así. Porque nun fútbol cada vez máis artificial, máis corporativo e máis desmemoriado, alguén decidiu parar un segundo e dicir: “Oe, este home merece que non o esquezamos”.
E ten toda a razón.
Un aplauso enorme para quen impulsou esa idea. Porque ás veces un simple valado publicitario consegue moito máis ca mil discursos institucionais. Consegue conectar cun sentimento. Cunha débeda emocional que moitos deportivistas levan anos sentindo.
Hai persoas ás que o tempo acaba poñendo no lugar correcto. E Lendoiro, guste máis ou menos, pertence para sempre ao altar da historia branquiazul.
Porque sen el seguramente seguiríamos sendo un club con pasado.
Con el fomos eterno
