Hai decisións que non só se equivocan. Hai decisións que rompen algo. E cando iso acontece, non chega cun vídeo bonito, cunha campaña emotiva ou cun chamamento ao sentimento para recompoñer o que se esnaquizou.
Agora o club pide afeccionados para participar no videoclip do himno. Quere caras emocionadas, bufandas ao vento, apertas, bágoas, orgullo e paixón. Quere que a bancada volva ser protagonista. Quere converter o deportivismo na imaxe dunha campaña que fala de unión.
E eu pregúntome: de verdade?
Porque hai apenas unhas semanas a mensaxe era ben distinta. A mensaxe era que había que pagar máis. Moito máis. A mensaxe era que quen quixese seguir ocupando o seu asento tería que asumir unhas subas difíciles de xustificar. A mensaxe era que a fidelidade tiña un prezo cada vez máis alto. E para moitos, demasiado alto.
Non se pode pedir o corazón da xente despois de meterlle a man no peto con esa frialdade.
O deportivismo nunca precisou que lle ensinaran a querer ao Deportivo. Demostrouno baixando a Segunda B, percorrendo milleiros de quilómetros, soportando anos de frustracións e enchendo Riazor cando era moito máis doado quedar na casa. Esa lealdade nunca estivo en dúbida. O que hoxe está en dúbida é se desde os despachos seguen entendendo o que significa esa lealdade.
Porque o problema non é gravar un videoclip. O problema é o momento escollido.
Cando milleiros de abonados seguen facendo contas para saber se poden renovar. Cando moitas familias tiveron que decidir entre manter todos os carnés ou renunciar a algún. Cando aínda resoa a indignación por decisións como a de Maratón Inferior, que moitos viviron como unha absoluta falta de sensibilidade cara a unha das zonas máis representativas do estadio.
E entón aparece a chamada: «Vén gravar o himno».
Non. Así non.
Os sentimentos non funcionan como un interruptor que o club poida acender cando necesita unha campaña de comunicación. O orgullo non se aluga durante unha mañá de rodaxe. O escudo non pode utilizarse como escudo fronte a decisións que xeraron un profundo malestar.
O himno emociona porque pertence á xente, non porque apareza nun vídeo cunha produción impecable. A súa forza nace de milleiros de gorxas que nunca pediron nada a cambio. Precisamente por iso doe tanto ver como agora se apela a esa emoción despois de ignorar o desacougo de quen sostén o club tempada tras tempada.
O Deportivo debería facerse unha pregunta moi sinxela: que necesita hoxe a afección? Outro vídeo ou sentirse escoitada?
Porque quizais o maior erro non fose subir os prezos. Quizais o maior erro fose pensar que todo pode arranxarse cunha campaña emocional.
A afección non precisa que a graven cantando. Precisa que a respecten cando fala.
E esa diferenza é enorme.
