Hai días nos que un baixa á cidade para tomar un café.
Hai días nos que un baixa porque hai partido.
E despois está onte.
Onte baixei porque me doía o peito.
Levo máis de trinta anos entrando por esa mesma porta de Riazor. Máis de trinta anos ocupando o meu sitio en Maratón Inferior. O meu sitio. Ese anaco de cemento onde aprendín que un club de fútbol nunca é só fútbol. É onde coñecín amigos que xa non están. Onde abracei descoñecidos coma se fosen irmáns. Onde chorei, onde berrei, onde perdín a voz e onde algunhas veces tamén perdín a esperanza.
Pero nunca perdín o Dépor.
Por iso onte, cando cheguei á Praza de Pontevedra e vin aquel mar de camisetas branquiazuis, souben que aquilo non era unha manifestación.
Era unha ferida aberta.
Había nenos da man dos seus pais. Xente maior camiñando amodo. Rapaces que aínda non viviron un título, pero que xa saben o que significa defender un escudo. Había bandeiras, había bufandas, había bombos… pero, sobre todo, había unha tristeza que non facía ruído.
Porque a tristeza de quen se sente traizoado nunca necesita megafonía.
Cando a marcha botou a andar, A Coruña parecía camiñar connosco. San Andrés converteuse nun río branco e azul. Os balcóns enchéronse de olladas. Algúns aplaudían. Outros preguntaban que pasaba. Outros simplemente quedaban calados vendo como máis dun milleiro de deportivistas avanzabamos cara á sede de ABANCA sen romper nada.
Porque nós non queriamos romper escaparates.
O que queriamos era evitar que acabasen de romper algo moito máis importante.
A confianza.
Cada cántico era un golpe no peito.
“O Dépor somos nós.”
Nunca unha frase tan pequena pesou tanto.
Porque era verdade.
O Deportivo non nace nos despachos.
Non nace nun consello de administración.
Non nace nun balance de contas.
Video e foto: @EloyTP
O Deportivo nace cada domingo cando miles de persoas deciden que, pase o que pase, volverán ocupar o seu sitio.
Mesmo cando o equipo cae.
Mesmo cando todo arde.
Mesmo cando parece que xa non queda nada.
Nós quedamos.
Sempre quedamos.
Mentres camiñaba, ía mirando as caras. E coñecía moitas. Hai xente coa que levo compartindo bancada vinte anos sen saber nin como se chama. Nunca fixo falta. Un abrazo despois dun gol ou unha mirada despois dunha derrota din máis ca un nome.
E pensei que todos aqueles rostros tiñan algo en común.
Ninguén estaba alí por odio.
Estabamos alí por amor.
Que triste ten que ser chegar a ese punto.
Porque non protestabamos por un carné.
Non protestabamos por unha sinatura.
Non protestabamos por ensinar un DNI.
Protestabamos porque alguén decidiu que miles de persoas que levan décadas demostrando quen son teñen agora que volver demostrar que merecen ocupar o lugar que levan facendo seu media vida.
E iso doe.
Doe que nos fagan sentir sospeitosos antes de abrir a boca.
Doe que a bancada que nunca abandonou ao equipo nos seus peores anos sexa agora sinalada coma se fose un problema que hai que controlar.
Doe que nos chamen familia cando hai que vender campañas de abonos e nos traten coma expedientes cando chega o momento de confiar en nós.
Eu sei que o club fala de sancións.
Sei que existen multas.
Sei que hai responsabilidades.
Non son un inconsciente.
Pero tamén sei que hai decisións que, aínda nacendo coa intención de protexer un estadio, poden acabar derrubando a alma que lle dá vida.
E Riazor sen alma é só formigón.
Chegamos á rúa Nova e mirei cara arriba.
Alí estaba a sede de quen hoxe decide tantas cousas sobre o noso club.
E pensei no rapaz que fun.
Naquel neno que entrou por primeira vez en Maratón coa man do seu pai.
Pregunteime que sentiría aquel rapaz se vise todo isto.
Creo que faría a mesma pregunta que me levo facendo desde hai días.
¿En que momento empezamos a desconfiar da nosa propia xente?
O manifesto rematou entre aplausos.
Houbo cánticos.
Houbo emoción.
Houbo rabia.
Pero o que máis había era dignidade.
Porque máis dun milleiro de persoas decidiron dicir “ata aquí” sen un cristal roto, sen un insulto gratuíto, sen violencia.
Só coa forza dunha afección que leva máis dun século demostrando que o seu maior patrimonio nunca foron os títulos.
Sempre foi a súa xente.
Volvín para casa andando.
Sen présa.
Co mesmo nó na gorxa co que saíra.
Pasei diante de Riazor e, por un momento, pareceume escoitar o eco de tantos anos.
Os goles de Bebeto.
As carreiras de Fran.
Os milagres de Makaay.
As tardes de Segunda B.
Os silencios.
Os ascensos.
As derrotas.
Toda unha vida.
E entendín por que onte había tanta dor.
Porque cando un club che rompe o corazón, non o fai un escudo.
Faino unha parte da túa propia historia.
E esa, por moitos códigos de conduta, documentos ou condicións que che poñan enriba da mesa, non a van poder renovar nunca.
Porque os carnés caducan.
As bancadas cambian.
Os presidentes pasan.
Os bancos marchan.
Pero hai algo que nunca debería poñerse en dúbida.
Que o Deportivo seguirá sendo noso mentres haxa alguén disposto a camiñar por estas rúas cunha bufanda ao pescozo e unha ferida branca e azul no peito.
