O próximo 24 de febreiro, ás 19:30, o Deportivo inaugurará o seu museo. Dirano así, con esa solemnidade impostada que empregan os homes pequenos cando queren parecer gardiáns de algo que lles queda demasiado grande. Falarán de legado, de memoria, de identidade. Palabras nobres en bocas equivocadas.
Porque o que van inaugurar non é un museo.
É un mausoleo.
Un mausoleo onde non descansan os mortos, senón onde se asasina aos vivos. Onde non se honra a historia, senón onde se a descuartiza con bisturí administrativo e sorriso corporativo. Onde se decide, desde un despacho con calefacción, quen merece existir e quen merece desaparecer.
Un museo serve para lembrar.
Isto serve para esquecer.
Hai que ter valor —ou unha desvergoña clínica— para organizar unha festa da historia mentres se borran os nomes de quen a construíu. Hai que ter unha concepción miserable do que é o Deportivo para crerse con dereito a decidir quen forma parte da súa alma e quen debe ser expulsado dela como se nunca tivese existido.
Borraron nomes.
Nomes incómodos. Nomes que non encaixan no relato limpo, aséptico e covarde que esta nova relixión corporativa pretende vender. Borraron a directivos que dedicaron anos da súa vida a recompilar a memoria do club, a gardar documentos, fotografías e anacos de verdade cando ninguén máis o facía. Grazas a eles existe unha historia que contar. Grazas a eles existe algo que agora outros manipulan.
Borraron xogadores.
Xogadores que se deixaron o corpo e a alma cando o Deportivo non era unha marca nin unha estratexia, senón unha fe. Xogadores que fixeron grande este club cando ser do Deportivo non daba beneficios, senón orgullo. Xogadores que construíron, co seu sufrimento, o respecto que hoxe outros administran como se fose unha propiedade privada.
E borraron, sobre todo, ao presidente de todos os éxitos.
Poderán xulgalo. Poderán cuestionalo. Poderán criticar os seus erros. Pero o que non poden facer é fingir que nunca existiu. O que non poden facer é gozar do castelo mentres borran o nome de quen colocou os seus cimentos.
Iso non é xustiza.
Iso é mutilación.
Porque o Deportivo non naceu nos despachos actuais. Non naceu nas mans limpas de quen chegou cando todo xa estaba construído. O Deportivo naceu da teimosía, do orgullo, da loucura colectiva dunha cidade que decidiu desafiar ao mundo e, durante un tempo, vencelo.
E agora chegan estes administradores do presente, estes xestores de paso, e deciden que a historia é algo que se pode editar. Que se pode limpar. Que se pode adaptar ao seu relato para que non moleste, para que non incomode, para que non contradiga o papel que queren interpretar.
Queren un museo sen conflito.
Queren un museo sen culpa.
Queren un museo sen verdade.
Queren un museo que sexa un parche.
Pero a historia do Deportivo non é un parche.
É unha cicatriz.
E as cicatrices non se borran. Lévanse con orgullo. Ensínanse. Respéctanse.
O problema é que confundiron o Deportivo cunha empresa.
E o Deportivo non é unha empresa.
Unha empresa ten clientes. O Deportivo ten xente que o sente como parte de si mesma.
Unha empresa vende produtos. O Deportivo vende memoria.
Unha empresa pode permitirse esquecer o seu pasado. O Deportivo non. Porque o seu pasado é o único que explica por que segue vivo.
O que van inaugurar o 24 de febreiro non é un museo.
É un decorado.
Un decorado construído sobre o silencio. Unha versión domesticada da historia. Un espazo onde o que falta é máis importante que o que se mostra.
Poderán acender as luces.
Poderán cortar a cinta.
Poderán sorrir nas fotografías.
Pero iso non será un museo.
Será o lugar onde decidiron enterrar a verdade.
E a verdade, por moito que intenten tapala, sempre acaba regresando.
